Zwarte beren, bloemenpracht, elanden, totems en burls
Dick Verschuur
26 juli 2003
The Northern Highways
In de afgelopen maand fietsten we van Prince George, BC, over de Yellowhead-, de Cassiar-, de Alaska- en de Richardson Highway naar North Pole Alaska. Ruim zevenentwinghonderd kilometer door dat wat vor ons het meest indrukwekkende deel van onze lange reis is. Een landschap van prachtig groene valleien, schier eindeloos aaneengeschakelde bergketens met besneeuwde toppen, bloemen, bloemen, bloemen en met na iedere bocht de kans op een ontmoeting met een zwarte beer, elandkoe met kalf, coyote of caribou. Dit landschap is zonder twijfel het allermooiste waar we ooit in fietsten.
De meeste wegen zijn geasfalteerd en goed te befietsen. Er is een uitzondering: de Cassiar Highway. Vooral op de trajecten waar men aan het werk was (en tijdens regen) hadden we het daar niet gemakkelijk.
Toch zouden we zo weer omdraaien om het nog een keer te fietsen.
| Langs de Yellowhead Highway groeien ze overal... | wilde aardbeien! |
| De brug bij Champagne, | die bij Tetlin (de langste op de Alaska Highway), | en een uitzicht over de Tanana River. |
| Gele bloemen, | pluizebollen, | Alaska katoen, | Lupines, |
| Jacobsladder, | rode bloemen, | witte bloemen, | Wilgenroosjes |
| en honderdduizend wilde rozen. | Het houdt niet op. In Yukon en Alaska zijn de zomers kort. Alles bloeit tegelijk en uitbundig. |
| De bermen zijn een kleurenfeest. | Geel en dan weer paars en wit. |
| Bij Kitwanga beginnen we aan de Cassiar Highway. | De weg is berucht. Een 730 kilometer lange achtbaan waarop het bijna altijd regent. | Het wegdek? Een groot gedeelte is nog steeds niet geasfalt eerd... modder en gravel. |
| In dit deel van Canada en de VS leven nog heel veel indianen en in veel nederzettingen zien we uitingen van hun 'tribal art'. Het Community center van Moricetown is prachtig beschilderd en in Kitwancool, twintig kilometer ten noorden van Kitwanga, staan op een veldje een dertigtal 'totems' . |
| Ondanks het feit dat het replica's zijn is het een indrukwekkend gezicht. |
| Veel verkeer is er niet op de 'Cassiar'. Het wegdek is slech t en door de modder is het glad, waardoor het moeilijk rijden is. Op een middag passeerden we deze gestrande auto. Achter het stuur zat een 84-jarige vrouw die de avond ervoor van de weg af was geraakt. Ze vloekte als een bootwerker en weigerde alle hulp. Ook de onze. | Ook hier... beren zat. De meeste scharrelen in de berm van de weg hun kostje bij elkaar. Ze graven naar wortels en paddestoelen, eten paardebloemen en ander groen. Wanneer ze ons zien waggelen ze haastig de struiken in. | Ook zien we de eerste elanden. In deze tijd van het jaar begint bij de stieren het gewei te groeien (wat weer afvalt na de bronstijd in de laatste helft). |
| Aan het eind van het blubbertraject gaven we onze fietsen een bad in Dease Lake. Een uurtje weken en daarna twee uur schrobben en boenen om de modder en het calcium-chloride te verwijderen. | Wilgenroosjes (Fireweed) is de 'nationale' bloem van de Yukon. Het bloeit de hele zomer... overal! |
| Onze weg is een 'achtbaan'. Negen dagen lang gaan we op en neer, op en neer, op en meer. Op de achtergrond het Cassiar gebergte. | En iedere dag zien we ze... de prachtige zwarte beren. Soms hebben we het niet in de gaten en passeren we ze bijna rakelings. |
| Na de regen en blubber op de 'Cassiar' reden we een stuk van de Alaska Highway. | Het weer fantastisch. De uitzichten... eindeloos. Deze twee foto's zijn genomen langs de oevers van Lake Kluane. |
| Een vreemd fenomeen in dit deel van de wereld zijn de zogenaamde 'burls'. | 'Burls' zijn de vergroeiingen op denne- en berkenstammen en kunnen soms buitenproportionele afmetingen bereiken. |
| Sommige souvenirwinkels (zoals hier bij de 'Knotty Shop') heeft men een waar dierenpark uitgestald. | Het dier op de foto links moet een hond voorstellen. Hierboven staat duidelijk een hert... | en de fameuze Alaska-mug. Dit exemplaar is ongeveer zes meter lang. Het lijf alleen weegt ongeveer vierhonderd kilo. |
| De avondzon verlicht de missiekerk van Burwash Landing. | Fireweed (wilgenroosje) dankt haar naam aan het feit dat het de eerste plant is die opkomt nadat een gebied ten prooi gevallen is aan een bosbrand. Dat levert dramatische foto's op. |
| Beaver Creek is de laatste plaats van betekenis in de Canadese Yukon voordat we de grens naar Alaska overfietsen (de meest westelijke plaats van Canada). De missiekerk daar is gebouwd van afgedankte materiaal dat de ASmerikaanse militairen in 1942 - na de voltooiing van de Alaska Highway) achterlieten. Het gebouwtje staat bekend als 'de meest gefotografeerde kerk van de Yukon'. | Nast de kerk houdt een 'Mountie' de wacht (in traditionele outfit). Natuurlijk wilde de man wel met ons op de foto. |
| Een prachtige avond, windstil, mooi licht en absolute rust. Plotseling wordt de stilte verstoord door een vliegtuig. Het draait een rondje om onze tent en landt vlak voor onze neus. | Even later maken we kennis met Charlie. "Hopefully I didn't disturb your guys' birdwatchin' or anything... did I?" "No... you didn't". "Do you guys have a cup of coffee? I'm pooped!" |
| Langs de weg stellen we vast dat berenpoep een goede voedingsbodem is voor paddenstoelen en dat we niet de enige dwazen zijn die naar Alaska fietsen. | De laatste grens... onze laatste grens? Wie weet. |
| Twee Vittorio's verlaten de Yukon... | en bereiken een paar dagen later Delta Junction... | Het eind van de Alaska Highway/ |
| Een kilometer of tien boven Delta Junction, aan het begin van de Richardson Highway richting Fairbanks, zien we voor het eerst de Alaska Pipeline. | Op deze plek maken we ook kennis met 'Ethel' en haar beroemde 'Arctic Furr Bikini'. |
En de weg gaat alsmaar door... verder naar het noorden. Heuvel op, heuvel af, bermen vol met wilgenroosjes en besneeuwde bergen aan de horizon.
| < Vorige | Volgende > |
|---|