Om half vier 's nachts krijgen we nieuwe buren.
Een jong stel, dat is duidelijk.
En erg verliefd, ook dat is duidelijk.
Eerst nog een beetje giechelend.
Daarna niet meer.
Hun bed staat tegen onze muur.
En dat het piept en kraakt stoort hen niet.
Het gaat maar door.
Uur na uur.
Ik wil slapen.
Maar dat gaat niet.
En ik denk heel erg aan een gedicht van Johnny van Doorn: KOMTOCHEENSKLAARKLOOTZAK!
Maar tevergeefs.
Om acht uur is het stil.
Eindelijk.
Passie is een Argentijns woord.

Moe fietsen we twee uur later de stad uit. Het landschap is veranderd. De groene weiden hebben plaatsgemaakt voor eindeloze vlakten waarin dorre struikjes staan. De schrale wind hebben we tegen. Even voor vier uur in de middag hebben we zeventig kilometer gefietst en komt het eerste dorpje in zicht. Dat wil zeggen... de richtingaanwijzer. Teniente Origone ligt twee kilometer naar rechts, aan het eind van een stoffig zandpad.
Er wonen 168 mensen.
Al bij het eerste huis worden we gewenkt en wordt er geroepen.
"¿Agua fresca?"
"¡Si!"
Een oudere man en een kl eine jongen komen op een drafje langs het huis op ons af. We moeten meekomen. Voor we iets kunnen zeggen worden er twee wrakke stoelen voor ons klaar gezet en is een fles koud water gehaald. Twee glazen staan er naast.
De man vertelt enthousiast dat er vijftien jaar geleden ook twee fietsers in dit dorp zijn geweest. Twintig jaar geleden, volgens zijn vrouw, die inmiddels ook naar buiten is gekomen.
Een man uit Frankrijk en een vrouw uit Toronto.
Die hebben bij hen gedoucht en geslapen.
En later hebben ze een aanzichtkaart gestuurd uit Bariloche.
Hij kijkt ons dromerig aan.
"Holanda es el pais de van Gogh".
"Si".
"Vincent van Gogh".
"Si".
Dan kijkt hij naar m'n fiets en glimlacht.
"Rocinante... es el caballo de el Quichote".
Ik wijs naar de fiets van Els.
"¿Rucio?"
"Si... el burro de Sancho Panza".
"Aaaah"
Hij wijst naar zijn vrouw en glimlacht.
"¡Mi Dulcinea!"

Op het veldje achter hun huis zetten we onze tent neer. We mogen, nee... we moeten douchen bij Pedro en Rosita. Want Rosita heeft haar allermooiste handdoeken keurig klaargelegd en een hele keus aan shampoo's uitgestald. Wanneer we later aan het koken zijn komen ze een kijkje nemen. Hand in hand. Met een uitnodiging om later vanavond koffie te komen drinken.
Want we moeten vooral zijn boekenverzameling zien.
Die indrukwekkend is, en stukgelezen.
Klassiekers, filosofie en poëzie.
Hegel, Kant, Witgenstein.
Plato.
Pablo Neruda, Kahlil Gibran.
Krishnamurti.
Don Quijote... beide delen.
Het Argentijnse dagboek van Mario Benedetti, gesigneerd en met opdracht.
Meer en meer boeken komen op tafel.
Een gesigneerde Issabel Allende.
En hoe jammer is het dat we alleen met ons hart kunnen communiceren.

Al sinds we Buenos Aires verlieten rijden we over de Ruta Très. Al bijna achthonderd kilometer over dezelfde weg. Het landschap is na Bahia Blanca veranderd. Het gras heeft plaatsgemaakt voor doornstruiken. De laatste bomen zijn verdwenen. Er is hier helemaal niets.
We staan op een kruising in een leeg landschap. Links gaat een weg naar Stroeder, een dorp dat vijf kilometer verderop ligt. Rechts gaat een onverhard pad naar een estancia. Dat pad is kaarsrecht en heeft een lengte van 77 kilometer. De gebouwen van die estancia liggen precies in het centrum van het landgoed daar omheen. Een boerderij dus met een oppervlakte van 150x150 vierkante kilometer. Dat maakt 22500 vierkante kilometer. Twee en een kwart miljoen hectare. De helft van Nederland. Onvoorstelbaar groot.
In de dertiger jaren kregen boeren in de Wieringermeer een tot dan toe ondenkbaar grote oppervlakte aan land om er op te boeren. Iedere boer kreeg er honderd hectare. Vierkante kavels van een kilometer breed en een kilometer lang. In dat nieuwe land aan het begin van de afsluitdijk is deze verkaveling nog steeds prachtig zichtbaar wanneer je er fietst. De wegen zijn er net zo recht als hier en exact om elke kilometer staat een boerderij.
Op de landkaart van Patagonië die we bij ons hebben zijn verder naar het zuiden geen dorpen meer op de kaart aangegeven. Het zijn de estancias die stippen op de kaart vormen. Sommigen liggen meer dan honderd kilometer uit elkaar.
Terwijl we zo fietsen veranderd er niets. Het landschap blijft hetzelfde, dag na dag... dagen lang.
Els ziet een Ñandu hollen.
Ik zie er nog een.
Ver weg.

Carmen de Pategones en Viedma worden van elkaar gescheiden door de Rio Negro, een van de grootste rivieren van Argentinië. Over de Rio Negro liggen twee bruggen. We kiezen voor de oude spoorbrug. Een spoorbrug waar de rails gewoon in het asfalt liggen omdat hij ook door autoverkeer gebruikt wordt.
Vlak na de brug is een politiepost.
'Bienvenidos a Rio Negro' staat er op de boog die over de weg krult.
Er is geen agent te zien en alle auto's rijden gewoon door.
Maar wanneer wij het hokje naderen blijken daar toch agenten in te zitten.
Er ontstaat actie. Op een drafje hollen vier mannen uit hun schuilplaats naar de rechterkant van de weg.
Ze zwaaien met hun armen.
We moeten stoppen.
Want we zijn een gebeurtenis.
Waar gaan we heen en waar komen we vandaan?
Ushuaia?
Pfff! Twee maanden geleden waren hier twee jongens uit Duitsland. Oók op weg naar Ushuaia.
Suerte!
De volgende twee fietsers die hier langs komen - over twee maanden - krijgen te horen dat er twee Nederlanders langsgekomen zijn... eind november. Zo gaat dat. Auo's, motoren, bromfietsen... alles wordt vergeten.
Fietsers niet.
Een Fransman een een vrouw uit Toronto... vijftien, nee twintig jaar geleden...
Zo gaat dat.
Overal.

In het parkje achter het ACA-benzinestation, een paar honderd meter verderop, zetten we onze tent neer. We zijn in Viedma om er een pakje op te halen. Een belangrijk pakje. In het pakje zit een nieuw fototoestel. Het pakje is op 19 oktober uit Nederland verzonden... per expresse... naar Madrid... en is daar pas op 7 november, zes uur nadat er er vertrokken aangekomen. Onze gastheer heeft het pakje meteen doorgeforward naar Viedma... per expresse. Nu ruim veertien dagen geleden. Het zou er dus moeten zijn.
Sr. Fazio, 'el Jeffe del Officina de Coreo Argentina' is heel behulpzaam. Hoewel het niet zijn probleem is dat ons pakje er niet is. Hij zet twee mensen op het probleem die vervolgens gaan telefoneren. De ene naar het officina de aduana in San Antonio del Oeste en de ander met de grote chef in het regiokantoor in Neuquen. Na drie uur bellen is men er uit.
Ons pakje is nergens.
In ieder geval niet in Argentinië.
Teleurgesteld besluiten we in Viedma te blijven en er te wachten. Net zo lang tot het pakje er wel is. Want zonder het fototoestel heeft het weinig zin om door te fietsen. Verderop... in Peninsula Valdés... wachten walvissen, zeeleeuwen en pinguïns. Daar willen we foto's van maken. En om het pakje nog een keer te laten forwarden is vragen om moeilijkheden.
Dus zetten we ons tentje opnieuw neer achter het ACA station.
En melden we ons iedere dag bij 'el Jeffe'.
Tevergeefs.
Ons pakje blijft zoek.
Dinsdag nada.
Woensdag nada.
Donderdag ook nada.
In het officina de Turismo checken we onze e-mail. Op het zelfde moment dat we een mail versturen naar Marco Meijerink en Lisette Verzijl komt er van hen een berichtje binnen.
We staan versteld.
"Zijn jullie online op het moment?"
"Ja! Wat nou grote wereld... global village!"
"Wij mailen net naar jullie!"
"Wij naar jullie!"
"Ja... dat komt net binnen".
"We vliegen morgen vanuit Madrid via Frankfurt naar Buenos Aires en komen daar 1 december aan. Waar zitten jullie?"
"In Viedma, achter een benzinestation".
"Vanuit Buenos Aires gaan we niet fietsen maar nemen de bus naar Peninsula Valdez om daar ons Zuidamerikaans avontuur te laten beginnen".
"Stap in Viedma uit, dan fietsen we samen naar Peninsula Valdez".
"Klinkt goed... we gaan overleggen".

Op vrijdagmiddag bellen we om vijf uur met sra. Lara Baum van 'International Customer Services' van de Coreo Argentina. Het hele traject dat ons pakje zou moeten afleggen, tussen Madrid en Viedma, is door haar afgezocht. Met de hand. Ons pakje is nergens.
Ons pakje is definitief zoek.
Ik vloek hardgrondig.
Maar er verandert niets.

De volgende ochtend rijden er - anderhalf uur eerder dan verwacht - twee fietsers ons kampeerterrein op.
"Mr. and Mrs. Lima we suppose?"
Ze zijn moe van de reis. Tweeënvijftig uur zijn ze onderweg geweest. Madrid - Frankfurt - Buenos Aires - Viedma.
Eind oktober 1999, nu dertien maanden geleden, namen we in Katwijk afscheid van elkaar. Zij vertrokken twee dagen daarna voor een fietsreis van twee jaar. Wij moesten nog een half jaar wachten voor we zouden vertrekken. We praten bij en vertellen verhalen. Zij over hun reis door West- en Oost Afrika en wij over ons traject door Europa.
Ook zij zijn - net als wij - aan hun tweede grote reis bezig. Tijdens hun eerste reis fietsten ze in twee jaar van Nederland naar Cape Bluff in Nieuw Zeeland. Nu wilden ze via Kaapstad naar Peking. In Nairobi verlegden ze hun route en fietsten ze via Caïro naar Madrid.
En nu zitten we hier samen achter een benzinestation in Viedma in Argentinië om samen naar Peninsula Valdes te trappen.
Marco heeft diabetes en moet eerst een dag acclimatiseren voor we kunnen vertrekken. De insuline-injecties die hij dagelijks nodig heeft moeten weer 'in de maat lopen' met de tijdstippen waarop gegeten wordt.
En dus vertrekken we op maandag 4 december uit Viedma.
Om drie dagen later in Las Grutas aan te komen.
Over de laatste zestien kilometer deden we drie uur.
Marco is erg ziek.
En kan onmogelijk verder.
We vinden een goede camping en besluiten er te blijven.
Marco valt in slaap en er is niets dat Lisette of wij voor hem kunnen doen.
Een fout buisje insuline.

In de openbare bibliotheek checken we de mail. Er zijn er veel. Maar eentje springt er uit: een mail van Lara Baum:
Dick,
I ve tried to send you severlas MAILS on monday, December 4th, but all of them went back, but I ve good news for you: Your parcel is in San Antonio Custom, please ask the Post Office boss in Puerto Madryn to phone me inmediately, so we will send you it as soon as possible, if you just can manage with him (He knows how to help you) and you don t need anything else, go ahead.
If any of these days you are visiting Neuquén, do come and visit us, my husband and me will be pleased to attend your wife and you.
Lara Baum
Het pakket is terecht!
Nog voordat we bij de walvissen in Peninsula Valdes zijn. En het mooiste is dat het nog geen vijftien kilkometer verderop ligt. in San Antonio Oeste.
Wanneer we Lara bellen maken we de afspraak dat een van ons naar San Antonio gaat om het pakje daar op te halen. Er wordt voor ons een uitzondering gemaakt. Niemand kan zijn post bij de douane ophalen.
Behalve wij.

Terug in Puerto Madryn nemen we afscheid van de Lima's. Na twaalf dagen samen te zijn geweest scheiden hier letterlijk onze wegen. Wij gaan verder door naar het zuiden en de Lima's rijden vanaf hier naar het westen, naar Chili. We zijn alle vier verbaasd dat we het zo leuk met elkaar gehad hebben, zo gezellig en zo relaxed.
En ook zij houden niet van een lang afscheid.
Oprotten moeten we.
Marco een hand omdat hij geen mannen zoent.
Lisette een knuffel.
En dan rijden we weg.

Wanneer we twee dagen later Trelew uitrijden is er weinig wind en dat wat er is komt uit het noordwesten.
Gunstig dus.
Dat veranderd rond een uur of tien.
Eerst draait de wind naar zuidwest.
En dan neemt hij toe.
Om twaalf uur stormt het.
Eigenlijk is het om moedeloos van te worden. We trappen ons gek om per uur ongeveer negen à tien kilometer op te schieten. Het stof plakt op onze huid en het gebulder in onze oren maakt ons murw.
Naar het landschap kijken we niet meer. Dat is sinds Viedma niet meer veranderd. Zowel links als rechts van de weg staan doornstruikjes... tot aan de horizon. Af en toe vliegt er een vogel boven. Van Ñandu's of Rhea's kijken we niet meer op. De grijze streep asfalt waarop we rijden is langs een linea al getrokken. In de volgende tweehonderd kilometer zit geen enkele bocht.
Om de tien kilometer pauzeren we.
We eten veel. Brood met 'Dulce de Leche' en stukken nougat.
En eindelijk, om half vijf, zien we aan de horizon een paar gebouwtjes.
Het is een estancia; La Industrial. Drie vervallen huisjes en een paar ingestorte schuren. Niet echt wat we hoopten dat het zou zijn.
Maar de watermolen draait, dus er is water.
Er staat een veewagen.
En er lopen honden.
Dus er woont iemand.
In een van de schuren zit een oude man. Hij scherpt een schapenschaar op een stuk steen. Het soort Spaans wat wij spreken lijkt hij niet te verstaan en dat van hem is voor ons ook onbegrijpelijk. Maar hij wijst naar een ander gebouwtje.
Omringd door een stuk of tien blaffende honden lopen we er naar toe.
Voor we er zijn komt er al iemand naar buiten.
"Buenos tardes señor... buscamos un lugar segur para acampar. ¿Tiene sitio para una carpa?"
De man zegt niets maar wenkt ons mee te komen.
Van een van de gebouwtjes opent hij de deur.
Hij wijst en bromt iets.
Binnen is helemaal niets.
Maar voor ons is het veel.
"¡Es perfecto!"
Hij bromt opnieuw en wijst naar een put.
" ¿Agua?"
"¡Si!"
"¿Es potable?"
"¡Si!"
Dan draait hij zich om en loopt terug naar het huisje.
Voor deze nacht hebben we een windvrije plek.

De volgende dag is de wind iets gedraaid. Maar wel veel harder dan de dag ervoor. We rijden niet harder dan acht kilometer per uur. En door de rukwinden slingeren we over de weg. Tijdens een zo'n rukwind schiet ik naar links en word op een haar na gemist door een langsrazende vrachtwagen.
Geschroke n staan we in de berm.
We hebben dan drie uur gefietst zijn twintig kilometer opgeschoten en doodop. De storm neemt nog steeds in kracht toe.
Het volgende waterpunt is in Grayalda... honderd kilometer verderop.
Zand blaast tegen ons gezicht.
We moeten schreeuwen om elkaar te verstaan.
Er stopt een vrachtwagen.
"¿Hay problema's?"
"¡Si... el viento!"
"Es terrible hoy! ¿ A Comodoro?"
Op dat moment wint ons verstand het dilemma van ons ideaal.
De man stapt uit, we laden onze fietsen onder het dekzeil tussen de lading en stappen zelf voorin.
Comodoro Rivadavia.

Vanaf deze plek, waar de storm over de stad giert, wensen we iedereen een geweldig nieuw jaar! Werk aan je dromen!