Dezelfde

Vittorio's


acht jaar

later


In het voorjaar van 1998 stond deze foto in het tijdschrift Fiets. Een zwarte Vittorio randonneur in mager lentelicht op de top van de Posbank. In een acht pagina's tellend artikel besteedde Jan Mark Moquette destijds aandacht aan dat wat het verschil maakt tussen tussen maat- en confectiefietsen. De Vittorio waarop we begin mei van dat jaar naar Timboektoe zouden vertrekken was één van de drie maatfietsen in die test. Hoewel de fiets op de foto nog slechts vaag lijkt op de fiets waarop we, nu bijna honderdduizend kilometer later,  door Australië rijden is het nog steeds dezelfde. Wat is er inmiddels veranderd en wat niet?

Indertijd zochten we met de gedachte dat we een fiets zouden moeten hebben met een stalen frame. Het liefst gesoldeerd van Reynolds 531 buizen. De onderdelen die op de fiets zouden zitten moesten duurzaam zijn, oerdegelijk. En... wanneer er onderweg in de Sahara onverhoopt toch iets kapot zou gaan... dan moest het door onszelf te repareren zijn. Met een stuk bretel of een slangenklem . Een onverslijtbare fiets met simpele onderdelen en met niet al te ingewikkelde technische snufjes.
Het werd dus een Vittorio, afgemonteerd met Shimano LX, buiscommandeurs, cantilever remmen, een Stronglight balhoofd en trapstel, Allessa 48 spaaks velgen, een Brooks zadel en Continental TT2000 banden. We kochten de Landrover onder de fietsen.

Tempus fugit
In acht jaar is er veel gebeurd. Inmiddels zijn we door vier continenten getrapt en is van de fiets op de foto alleen het Vittoriogedeelte nog origineel. Het frame en de dragers... na bijna honderdduizend kilometer dus... nog steeds diezelfde onverwoestbare Vittorio uit Heerhugowaard.
Toch bleken niet alle keuzes meteen de juiste. Dat blijkt wanneer je echt gaat fietsen. Al heel snel is het klassieke stuur vervangen door een recht stuur met bar-ends. Dat gaf in de praktijk een prettiger zit (meer rechtop), meer handposities en minder rugpijntjes. En nog voordat we aan onze tweede grote reis begonnen zijn we ook op een ander verzet overgestapt. Het randonneursverzet (26-36-46 voor en 12-28 achter) werd gewisseld voor 24-36-46 en 14-32. Daarmee kwamen we de Andes door en ook over de Rocky Mountains.

Nu, na ruim negentigduizend kilometer zijn er weer een aantal wijzigingen aangebracht. Een praktische is dat de bidonhouders zijn vervangen door petfleshouders waarin flessen van met een inhoud van anderhalve liter passen (die overal verkrijgbaar zijn). Daarmee kunnen we nu allebei ruim twee keer zoveel water meenemen. Een geweldige verbetering, vooral hier down under! Er zijn twee merken: Topeak, met een suf rubber bandje als klem (niet over nagedacht) en Minoura, met een simpel klemmechaniek dat tijdens fietsen met één hand te openen is. Super!

Ook nieuw zijn onze pedalen. Vlak voor deze reis zijn we overgestapt van onze vertrouwde Shimano’s naar iets waar geen merk op staat maar er wel héél stevig uit zag. De halve kooien (van Elite) bleven.
Maar... na nog geen drieduizend kilometer is één van de pedalen al gesneuveld. Krrrrrk! Gansch het binnenwerk kapot! Dus heeft ook hier een nieuwe verandering plaatsgevonden. Na jaren van twijfel en uitstel rijdt Dick sinds een paar weken op spd’s!
Eindelijk!
Heel onwennig (vooral op bruggen en in druk stadsverkeer) maar vastbesloten om door te zetten.

Op de foto’s trouwens ook nog iets anders: de Shimano MT90 waterdichte Goretex fietsschoen met een Vibram zool. Gepresenteerd als de eerste echte hike and bike shoe. Ook die hebben we nieuw. Aanvankelijk waren we redelijk enthousiast omdat ze lekker zaten en we geen echte nadelen konden ontdekken. Dat ze veel minder ventileerden dan normale fietsschoenen namen we op de koop toe. Een compromis (wat deze schoen toch is) is nooit perfect redeneerden we.
Maarrrrrr... toen we onze eerste flinke regenbui over ons heen kregen en bleek dat waterdicht van buiten ook waterdicht van binnen betekent. En op dat moment bleek dat de mannen van Shimano een denkfout gemaakt hebben. Het regenwater dat langs je benen naar beneden loopt stroomt rechtstreeks in je schoenen en kan er niet uit. Met als gevolg dat je in schoenen rijdt die tot aan de bovenrand vol met water klotsen. Dat voelt als rubber laarzen vol water. Conclusie: zolang het droog blijft is het dus een redelijke schoen maar zo gauw het flink regent werkt het voordeel als een enorm nadeel! Zodra deze schoenen versleten zijn gaan we weer snel terug naar gewone stevige fietsschoenen met daarin (als het regent) waterdichte Goretex sokken.

In de cockpit is niets meer zoals vroeger. De buiscommandeurs zijn verdwenen en vervangen door simpele Shimano duimshifters. Onmisbare zaken onderweg zijn de Bengaalse tijgertoeter, een leesbril (+ 1.50) in houder en twee computers. De Cateye AT100 weigert al bij motregen en dient na alle ergernis nu nog slechts voor tijd en hoogte). De ander is een ding dat voor een paar kralen in Costa Rica is gekocht en het altijd doet. Echo-7 staat er op. Verder een Egyptische scarabee en een polsbandje uit Peru.
Belangrijkste wijziging sinds kort zijn de Magura HS33 hydraulische remmen. Het mooie daarvan is dat ze precies passen op cantilevernokken. Onze ervaring (na 3000 km): geweldig!

Alles dat beweegt slijt en moet dus een keer vervangen worden. Op sommige van onze oorspronkelijke keuzes zijn we teruggekomen, andere zaken blijven zoals ze zijn. Zo rijden we  al jaren niet meer op Continental maar op Schwalbe Marathon XR waar we bijna drie maal zoveel kilometers mee afleggen(!!!). Het Stronglight crankstel is na twee crankbreuken vervangen door Shimano RSX en het Stronglight balhoofd door een Modus. De  Shimano LX achterderailleur is vervangen door een XT. Velgen: nog steeds Alessa en we zitten nog steeds op een Brooks zadel. Ons derde inmiddels.

De tandwielen waar we hier mee rijden: vóór Gebhardt 24-36-46 en achter Shimano HG50 13-34. Dat geeft in de praktijk (bij een wielmaat van 28" en een 42mm band) de volgende mogelijkheden:

	13 T	15 T	17 T	20 T	24 T	29 T	34 T
24 T	397 cm	344 cm	304 cm	258 cm	215 cm	178 cm	152 cm
36 T	595 cm	516 cm	455 cm	387 cm	323 cm	267 cm	228 cm
46 T	761 cm	659 cm	582 cm	495 cm	412 cm	341 cm	291 cm

Ons advies voor wereldfietsers in spé: begin met de allerkleinste mogelijkheid en kijk vandaar naar omhoog. Dus: 34 tanden achter en vóór 24 (en als het gemonteerd kan worden dan zelfs 22!). Zoek je prettigste kruissnelheid in het midden van je reeks.
In de praktijk gebruik je op een beladen fiets hoogst zelden een verzet dat boven de zes meter ligt (alleen bergaf en dan houd je meestal je benen stil). Het komt veel vaker voor dat je in 33˚C een berghelling van 10% of meer op moet. Dat gaat op 24x34 veel prettiger dan op 26x28. Spaar dus je knieën!
En wanneer je dat goed wilt doen dan kun je de mogelijkheid overwegen die we hier in Australië regelmatieg zien:


Naschrift oktober 2006: de Vittorio's van Dick en Els hebben er inmiddels ruim 100.000 kilometer opzitten. Lees hier meer.