Er was eens...


Van alle dansvoorstellingen die in Ubud gegeven worden is de Kecak waarschijnlijk de bekendste. In de Kecak zijn meer dan honderd dansers op het toneel. Een grote groep mannen (zij beelden de apen uit) zitten met ontbloot bovenlijf en in een zwart-wit geruite sarong, in een kring. Met ritmische ‘tsjakketsjakketsjakketsjak’ en andere geluiden begeleiden zij het verhaal dat de 12 hoofdrolspelers op de open plek in het midden vn de kring uitbeelden.
Wat veel mensen niet weten is dat deze dans niet eens zo oud is. Het is pas in de jaren dertig van de vorige eeuw ontstaan in het dorp Bona, vlakbij Gianyar in het oosten van Bali. Het verhaal is een van de vertellingen die aan het eind van de negentiende eeuw door Bagawan Walmiki, een Hindustaanse auteur, zijn opgeschreven in de Ramayana.
Net als alle sprookjes gaat het ook hier over het eeuwige conflict tussen het goede (Dharma) en en kwade (Adharma) in de mens. In dit geval wordt het goede gesymboliseerd door prins Rama en zijn vrienden. Het kwade door de boze koning Rahmana en zijn handlangers.
Er was eens...

Het koninkrijk Alenka wordt geregeerd door een reusachtige tiran, de in- en in-slechte Rahwana en zijn handlanger, de minstens zo doortrapte eerste minister Marica. Terwijl de inwoners van het land zuchten onder de knoet van deze twee boosdoeners leeft de echte troonopvolger, prins Rama, samen met zijn geliefde prinses Sita en zijn jongere broer Laksamana, in ballingschap tussen de apen in een bos vlak bij de berg Nadanka.

Rahwana roept de geesten uit de onderwereld aan om de eerste minister te betoveren zodat deze veranderd in een prachtig gouden hert. Wanneer Sita het hert door het bos ziet huppelen wil ze het hebben. Dus vraagt ze aan Rama of hij het voor haar wil vangen, niet wetende dat het eigenlijk de betoverde eerste minister is. Aanvankelijk voelt Rama hier niets voor maar Sita gebruikt haar vrouwelijke charmes net zo lang tot Rama uiteindelijk toestemt en achter het beest aan gaat.


Terwijl Rama steeds verder en verder door het hert het bos wordt ingelokt verbergt Rahwana zich vlakbij de schuilpaats van de prinses achter een boom.
Plotseling hoort prinses Sita een ijselijke noodkreet. Ze schrikt daar vreselijk van en wordt ongerust omdat ze denkt dat het prins Rama is die daar gilde en dat hem iets verschrikkelijks is overkomen. Ze holt naar Laksamana toe en smeekt hem of hij alsjeblieft in het bos wil gaan kijken wat er aan de hand is en of prins Rama misschien gewond is... of erger.

Laksamana weigert. Hij weet dat prins Rama door de goden beschermd wordt en onkwetsbaar is en dat hem dus niets kan gebeuren. Hij vindt ook dat prinses Sita zich veel te veel zorgen maakt.

Dan wordt prinses Sita boos. Ze beschuldigd Laksamana er niet alleen van dat hij een lafaard is maar ook dat hij eigenlijk liever zou zien dat prins Rama zou verongelukken zodat Laksamana dan in zijn plaats de troonopvolger zou zijn en... dat híj dan met haar zou kunnen trouwen.
Als Laksamana dat hoort wordt hij woedend. Zulke belachelijke onzin heeft hij nog nooit gehoord. Stampvoetend trekt hij het donkere bos in op zoek naar zijn broer. Prinses Sita blijft alleen en onbewaakt achter.

Dat is het moment waar Rahwana op gewacht heeft. Hij komt te voorschijn, dringt de schuilplaats van prinses Sita binnen en ontvoert haar naar zijn koninkrijk waar hij haar opsluit in het paleis.
Als prinses Sita in het paleis inziet waar haar hebzucht naar glimmende dingen toe geleid krijgt ze spijt. Ze is eenzaam en ongelukkig en wordt getroost door Trijata, een nichtje van Rahwana, die haar probeert te overtuigen om met Rahwana te trouwen omdat Rama haar in de steek gelaten zou hebben.

Dan verschijnt ineens Hanoman op het toneel. Hanoman is de god van de apen die in het bos leven waar prinses Sita met prins Rama en Laksamana haar schuilplaats had. Hij is het paleis binnengedrongen en vertelt de prinses dat prins Rama haar vergeven heeft en dat hij nog steeds van haar houdt en dat hij haar binnenkort zal komen bevrijden. Om te bewijzen dat hij de waarheid spreekt heeft Hanoman een ring van prins Rama bij zich.
De prinses is dolgelukkig en geeft Hanoman een deel van haar kroon mee met de boodschap dat ze nog leeft en dat ze wanhopig veel van Rama houdt maar dat hij op moet schieten omdat de voorbereidingen voor haar gedwongen huwelijk met Rahwana al in volle gang zijn.


Wanneer prins dat bericht ontvangt wacht hij geen moment en trekt hij met een paar getrouwen ten strijde. Het is een dappere poging die gedoemd is te mislukken. De mannen worden opgewacht door het sterke leger van generaal Megananda, de zoon van de boze Rahwana, die in het gevecht dat volgt, een pijl op Rama en Laksamana afvuurt. Maar - omdat Rama onkwetsbaar is - verandert die pijl, vlak voordat Rama geraakt wordt, in een slang die zich om de twee broers heen kronkelt waardoor ze niets meer kunnen doen.

Rama schreeuwt om hulp. Zijn leger is verslagen, zijn geliefde zit gevangen en hijzelf is, met zijn broer, aan handen en voeten gebonden. Hij kan niets meer doen.
De hulpkreten worden gehoord door Vishnu. Die zendt Garuda - half mens, half vogel - om de twee te helpen. Garuda pikt net zo lang met zijn snavel op de slang in tot deze sterft en Rama en Laksamana bevrijd zijn.

Rama pikt de slang dood die Rama omklemd heeft.

Inmiddels heeft Hanoman Sugriwa, de koning van de apen, ook overtuigd om de strijd met het kwade aan te gaan. Sugriwa daagt Megananda uit voor een gevecht. Die veldslag wordt gewonnen door de apen. Megananda sterft op het slagveld.
Rama haast zich dan naar het paleis waar hij oog in oog komt te staan met Rahwana die, hoe groot hij ook is, zonder de bescherming van zijn leger een lafaard blijkt te zijn. De prins kent geen pardon. Hij doodt Rahwana en bevrijdt zijn prinses.

Eind goed, al goed. Het volk is verlost van zijn tiran, de prins en zijn prinses trouwen, Het kwade is verslagen, het goede heeft overwonnen.

Eind goed, al goed.