Advertisement

 

 
Zo leer je vogels kennen, deel 5 PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Dick Verschuur   
dinsdag 17 april 2007



Weerzien met

oude bekenden

 

Tijdens onze fietsjaren zijn we op een andere manier gaan kijken naar de wereld waardoor we fietsen. Vooral naar de vogels. We zijn geen vogelaars maar we vinden het wel heel erg leuk om zo af en toe tegen elkaar te kunnen zeggen: 'kijk daar vliegt een kneu!'.
Dat gevogel van ons is ooit begonnen in La Pobla de Segur, een plaats in de Spaanse Pyreneeën (ongeveer tussen Lleida en Andorra). Daar zagen we een geel-zwarte vogel met een prachtige roep. Bleek een wielewaal. We waren stomverbaasd. Hadden we nog nooit gezien en dat vloog dus ook gewoon in Nederland. Diezelfde week zagen we ook bijeneters, een pestvogel en de hop.
Die pestvogel en de hop zagen we in de afgelopen maand opnieuw. Want die vliegen ook in de Balkan.



Al in het zuiden van Bulgarije zagen we Vlaamse Gaaien en Eksters


Puttertjes, Huismussen en Spreeuwen zagen we ook in Australië.


Net als de Blauwe Reiger. Ooievaars zagen we voor het eerst toen we in Roemenië kwamen. In sommige dorpen had elk huis een eigen ooievaarsnest.


De gewone Vink vliegt ook in de balkan, net als de Pestvogel en de Hop. Pestvogels zagen we in vluchten met meer dan vijftig exemplaren.


De natuur ligt hier een tijdje voor. Zwaluwen hebben al jongen.


Veel van de bekende Nederlandse watervogels zie je ook langs de Donau. De Knobbelzwaan bijvoorbeeld en de  Fuut. En ook de meerkoeten hebben hier al kroost.


Voor een Grote Bonte Specht stappen we af. Net als voor de Groene Specht.
 
< Vorige   Volgende >


Wereldfietsers

Op 8 mei 1998 trokken Dick Verschuur en Els Schaap hun Katwijkse voordeur achter zich dicht voor een fietsreis naar Gibraltar (en terug).
Die zevenduizend kilometer (zo hadden ze geschat) dachten ze in ongeveer zeven maanden af te leggen.
Het liep - zoals zoveel dingen in hun leven - anders.
redactiefoto.jpg
Op het oorspronkelijke keerpunt namen ze eeen boot naat de overkant.
Ze trapten vrolijk door naar Timboektoe en reden vervolgens terug. En toen  (ze waren dertien maanden onderweg geweest), toen vonden ze het fietsen zo leuk dat ze nóg een keer op reis gingen. Drieënhalf jaar. Van Katwijk via de Noordkaap en Ushuaia (Argentinië) naar Noord-Alaska. Tijdens die reis richtten ze Stichting Klein Verzet op; een organisatie die zich sterk maakt voor het creëren van onderwijskansen voor kinderen en jongvolwassenen.
Voor deze stichting fietsten Dick en Els na hun thuiskomst ruim anderhalf jaar door Nederland. Door weer en wind en van hot naar her. Ze verzorgden bijna tweehonderdvijftig dialezingen waarmee ruim tweehonderdduizend euro werd opgehaald.

View Dick Verschuur's profile on LinkedIn

In januari 2006 vertrokken ze opnieuw. Nu voor een rondje Tasmanië, Australië en Bali. Met dat achter de rug vlogen ze begin 2007 naar Istanboel en reden vervolgens terug naar huis waar ze, op 16 juni van dat jaar, voor de laatste keer in de remmen knepen.
Het was mooi geweest vonden ze. Heel mooi.

In ruim negen jaar reden Dick en Els ruim 111.000 kilometer door vijf continenten. Ze doorkruisten ruim vijftig landen en stonden met hun fietsen op  een paar van 's werelds meest afgelegen plekken. Tijdens die reis hebben ze geschreven en gefotografeerd.
Het resultaat daarvan vind je op deze website. Honderden reisverhalen en duizenden foto's; met het doel anderen te inspireren tot een omslag in het leven.
Voor degenen die thuis blijven staan er bijna honderd wereldrecepten.

Inmiddels zijn Dick en Els gestopt met fietsen en wonen ze in Den Haag. De fietsen staan in de schuur en hun tent is ingepakt. Els werkt "in de zorg" en studeert Psychmotorische Therapie. Dick is grafisch vormgever en bouwt websites.
fiets.jpg