Er zijn twee soorten
vissers, zo lieten we ons laatst vertellen door iemand die het weten
kan. De ene soort gaat met een vermogen aan spullen en elektronica naar
de waterkant en gooit alle gevangen vis weer terug in het water. De
tweede soort gaat met een eenvoudige hengel en een conservenblik met
wormen op pad en komt zodra hij een vis gevangen heeft naar huis om die
te bakken.
Zo is het ook met vogelaars, denken we. Er zijn er die met dure kijkers
in het veld staan om een glimp van de kneu op te vangen. De tweede
soort is een heel ander type vogelaar. Die denkt bij een fazant meteen
aan zuurkool. En zwanenhals... gevuld met druiven...
Het moge duidelijk zijn: wij hebben geen veldkijker en camouflagekleding.
Daarom deze maand het allerlaatste deel in de serie 'Zo leer je vogels kennen'.
De vogel op de foto boven dit artikel was een Kalkoen. Waarom het zo jammerlijk met het beest is afgelopen kun je hier lezen.
Links een Parelhoen. Die aten we ooit op een
nieuwjaarsfeest in het Zuidengelse Buckfastleigh. Het beest was
helemaal sufgekookt. Dit recept is een stuk beter.
In het midden patrijsjes. Grappige vogels zijn dat. Maar af en toe schrik je
je gek wanneer je door het veld fietst en zo'n beest vliegt ineens vlak
voor je wiel. Aaaaarh! Heel lekker met linzen.
Rechts een kip. Daar zijn duizenden recepten voor. Dick oogst
over de hele wereld veel lof met z'n Pollo Mole Poblano. Hier vind je
een lekker recept voor gegrillde kip.
Duif. Ook een heel verhaal. We hebben Franse vrienden, in
Montsauche (bij het Lac de Settons). Jan Kloot en Georges. Die twee
hebben een restaurant. Daar kun je duif eten. Die duiven kweken ze
zelf. Heeeeeel erg lekker. Vooral met veel Marc de Bourgogne. Het
recept is geheim. Maar je moet er naar toe om het te proeven. Dan kom
je elk jaar weer terug. Het recept van Jan Kloot's duif is geheim.
Daarom hier een ander, ook heel lekker duivenrecept. Daarnaast een eend. Toen we nog in Nederland woonden aten we
regelmatig 'aangereden' eend. In de 'bronstijd' denken de mannetjes aan
niets anders dan neuken en vliegen ze vaak zo voor de auto. De meeste
mensen rijden dan door. Dat moet je niet doen. Heel dom, want heel
lekker in de oven.
Op 8 mei 1998 trokken Dick Verschuur en Els Schaap hun Katwijkse voordeur achter zich dicht voor een fietsreis naar Gibraltar (en terug).
Die zevenduizend kilometer (zo hadden ze geschat) dachten ze in ongeveer zeven maanden af te leggen.
Het liep - zoals zoveel dingen in hun leven - anders.
Op het oorspronkelijke keerpunt namen ze eeen boot naat de overkant.
Ze trapten vrolijk door naar Timboektoe en reden vervolgens terug. En toen (ze waren dertien maanden onderweg geweest), toen vonden ze het fietsen zo leuk dat ze nóg een keer op reis gingen. Drieënhalf jaar. Van Katwijk via de Noordkaap en Ushuaia (Argentinië) naar Noord-Alaska. Tijdens die reis richtten ze Stichting Klein Verzet op; een organisatie die zich sterk maakt voor het creëren van onderwijskansen voor kinderen en jongvolwassenen.
Voor deze stichting fietsten Dick en Els na hun thuiskomst ruim anderhalf jaar door Nederland. Door weer en wind en van hot naar her. Ze verzorgden bijna tweehonderdvijftig dialezingen waarmee ruim tweehonderdduizend euro werd opgehaald.
In januari 2006 vertrokken ze opnieuw. Nu voor een rondje Tasmanië, Australië en Bali. Met dat achter de rug vlogen ze begin 2007 naar Istanboel en reden vervolgens terug naar huis waar ze, op 16 juni van dat jaar, voor de laatste keer in de remmen knepen.
Het was mooi geweest vonden ze. Heel mooi.
In ruim negen jaar reden Dick en Els ruim 111.000 kilometer door vijf continenten. Ze doorkruisten ruim vijftig landen en stonden met hun fietsen op een paar van 's werelds meest afgelegen plekken. Tijdens die reis hebben ze geschreven en gefotografeerd.
Het resultaat daarvan vind je op deze website. Honderden reisverhalen en duizenden foto's; met het doel anderen te inspireren tot een omslag in het leven.
Voor degenen die thuis blijven staan er bijna honderd wereldrecepten.
