Wuiven naar walvissen

Bahia Blanca, 22 november. Het is negen uur in de avond. De wind is eindelijk gaan liggen en er hangt een zwoele sfeer in de stad. Het is zo'n avond waarvan er in Nederland maar één in het jaar is. Zo'n avond waarop de Katwijkse Boulevard verstopt raakt met iedereen die gezien wil worden.
Op de binnenplaats van ons hotel maken we een salade van een restje koude rijst dat we mengen met maïs, paprika en olijven. In een stalletje op de hoek kopen we een gegrillde kip. De wijn die we er bij drinken is ordinaire tafelwijn, Termidor, uit een pak. Maar van een onbegrijpelijk goede kwaliteit. Uit het raam tegenover ons klinken flarden tango. Een hotel van tien peso per nacht... prima eten... lekkere muziek. We hebben het hier prima naar ons zin.
En dan schuift de nacht, langzaam, als een donkere deken over de stad. Onze laatste nacht in Bahia Blanca. Onze laatste nacht in hotel Hogar.  Morgen gaan we weer fietsen. 

De pampa's: nunca pasa nada

Het is dinsdag 23 oktober en schitterend weer wanneer we La Pobla de Segur verlaten. Vijf heerlijke dagen bij warme, hartelijke vrienden in een indrukwekkend ruige omgeving. En ondanks dat het onvermijdelijke afscheid van Jordi, Montsé en Lluis moeilijk was zijn we blij na vijf dagen rust opnieuw te kunnen fietsen.
We rijden de brug over, nemen de rotonde voor driekwart en fietsen naar het zuiden. Langs het Embalse de San Antoni in de richting van Tremp. En net als alle keren hiervoor hebben we het ook nu weer moeilijk. Stil rijden we naast elkaar, zeggen niets. Maar denken allebei hetzelfde.
Dat een afscheid voor drie jaar veel te lang is.